Nectar Art Projects

Earthquakes by Maya Watanabe

Exhibition Bradwolff Projects February - March 2018

“For an earthquake, one instant is sufficient to destroy long-standing illusions.” [1]

The exhibition Earthquakes in Bradwolff presents the eponymous video installation by Maya Watanabe from 2016-2017. Two videos record sudden and disruptive events that take place in an empty theatre in Japan. One video shows the scenario at macro level, the other at micro level. Against the background of a mysterious and ominous soundscape, the storyline unfolds around an aquarium and a seemingly ordinary planter. Until that one inexplicable, devastating moment when chaos takes over and the threat turns into a sinister disaster scene. After this disconcerting break, the sequence of events starts again. Unnoticed, the situation has been restored to its original state.

 

 

 

Earthquakes, 2017

Watanabe’s filming is slow and controlled, and her movement is – just like the course of time in the work – circular. This way she gives the impression of objectivity, distance and control, as if she is trying to conjure the catastrophic events. Nonetheless, the contrast with the sudden drama is great every time. The explorer Alexander von Humboldt described an earthquake as an event for which one moment is sufficient to destroy long-standing illusions. Everything that seemed solid and familiar suddenly turns out to be a delusion. “We are undeceived as to the repose of nature; every sound – the slightest rustle in the air – sets attention on the stretch; for the first time we mistrust the ground, which we have put our feet on for so long.”[2] In Earthquakes, exactly that illusion is emphasized. ‘Nature’ is not only staged and scaled, the disasters are also heavily directed, all within a theatre.

The video can be regarded as a metaphor for radical events that can completely disrupt ones life. In previous work, Watanabe placed herself in relation to Peru’s traumatic past , which was a major interruption of peace and order of another kind. However, the earthquake is not a random symbol. In a time when our quality of life increasingly seems to be determined by

 

 

the vagaries of nature, the work also refers to the uncontrollability of our natural surroundings, albeit in a highly controlled and artificial setting. At the same time, the disasters in Earthquakes seem to have a purifying effect. Established certainties are swept away and rebuild themselves, again and again.

Maya Watanabe (1983, Peru) has taken part in exhibitions at Palais de Tokyo, Paris, Matadero, Madrid, Das Fridericianum, Kassel, at Kadist Art Foundation, San Francisco and at film festivals including Videobrasil, Instants video, LOOP and Madrid Abierto. Her work is currently also on show at De Garage in Rotterdam. Watanabe has worked as an audiovisual designer on theatre productions in Spain, Austria, Italy and Peru. She lives in Amsterdam and Madrid.

With Earthquakes, Bradwolff Projects offers Watanabe a unique opportunity to present her work for the first time in a solo exhibition in the Netherlands. The serene dome space of the former chapel furthermore creates an intriguing contrast with the tangible threat in the video installation, and thereby contributes to the alienating character of the video installation.

 

 

 

Madelon van Schie (1982, the Netherlands) is an independent curator and works for the Defares Collection and the ProWinkoProArt Collection. She studied art history at the University of Leiden, VU Amsterdam, and the Universidad del Salvador in Buenos Aires. Van Schie also holds a master’s degree in Latin America Studies from the University of Amsterdam. It was her interest in art that reflects on political violence and dictatorships that initially led her to the work of Watanabe, which she has continued to follow ever since.

The soundscape was made by sound artist OMFO (www.omfo.net).

[1] Andrea Wulf, ‘The Invention of Nature: Alexander von Humboldt’s New World ‘(2015), p. 225. The quotation originally comes from Alexander von Humboldt’s travel report. He wrote it after he had experienced his first earthquake. That was on November 4, 1799, in Cumaná, Venezuela.

[2] Alexander von Humboldt, Kosmos: ‘A General Survey of Physical Phenomena of the Universe, Volume 1′ (1845), p. 227.

 

“De aardbeving had aan één ogenblik genoeg om lang bestaande illusies te vernietigen.” [1]

De tentoonstelling Earthquakes toont de gelijknamige video-installatie van Maya Watanabe uit 2016-2017. In twee video’s worden abrupte en ontwrichtende gebeurtenissen geregistreerd, die zich afspelen in een leegstaand theater in Japan. De ene video toont het scenario op macro niveau, de andere op micro niveau. Tegen de achtergrond van een mysterieuze, onheilspellende soundscape­­ ontvouwt de verhaallijn zich rondom een aquarium en een ogenschijnlijk gewone plantenbak. Tot dat ene onverklaarbare, verwoestende moment, wanneer chaos het overneemt en de dreiging verandert in een sinister ramptafereel. Na deze onthutsende onderbreking begint de opeenvolging van gebeurtenissen opnieuw. Ongemerkt is de situatie in oorspronkelijke staat hersteld.

Watanabe’s filmvoering is traag en beheerst, en haar beweging is – net als het tijdsverloop in het werk – circulair. Zij creëert zo een idee van objectiviteit, afstand en controle, alsof ze de catastrofale gebeurtenissen probeert te bezweren. Desalniettemin is het contrast met het plotselinge drama iedere keer groot. De ontdekkingsreiziger Alexander von Humboldt beschreef een aardbeving als een gebeurtenis die aan één moment genoeg heeft om lang bestaande illusies te vernietigen. Alles wat solide en vertrouwd leek, blijkt plotseling een waanvoorstelling: “We voelen ons bedrogen door de voorgewende kalmte van de natuur; we worden alert op het minste geluid; voor het eerst wantrouwen we de grond, waar we zo lang onze voeten op hebben neergezet.” [2] Door het ensceneren en schalen van de ‘natuur’ en het streng regisseren van rampen, binnen in een theater bovendien, wordt in Earthquakes precies die illusie benadrukt.

 

De video kan beschouwd worden als een metafoor voor ingrijpende gebeurtenissen die een leven volledig kunnen verstoren. Eerder verhield Watanabe zich in haar werk tot het traumatische verleden van Peru, dat net zo goed een ingrijpende onderbreking van rust en orde inhield. De aardbeving is echter geen willekeurig symbool; in een tijd waarin onze kwaliteit van leven in toenemende mate lijkt te worden bepaald door de grillen van de natuur, verwijst het werk naar de oncontroleerbaarheid van de aarde, zij het in een uiterst gecontroleerde en artificiële setting. Tegelijkertijd lijken de rampen in Earthquakes een louterende werking te hebben. Aangenomen zekerheden worden weggevaagd, en bouwen zich telkens opnieuw weer op.

Het werk van Maya Watanabe (1983, Peru) is onder meer opgenomen in tentoonstellingen in Palais de Tokyo, Parijs, Matadero, Madrid, Kunsthalle Fridericianum, Kassel, in Kadist Art Foundation, San Francisco en op filmfestivals zoals Videobrasil, Instants video, LOOP en Madrid Abierto. Gelijktijdig met Earthquakes is haar werk te zien in De Garage in Rotterdam. Watanabe werkte als audiovisueel ontwerper mee aan theaterproducties in Spanje, Oostenrijk, Italië en Peru. Ze woont in Amsterdam en Madrid.

Bradwolff Projects biedt Watanabe met Earthquakes een unieke kans om haar werk voor het eerst in een solo tentoonstelling in Nederland te presenteren. De serene koepelruimte van de voormalige kapel creëren bovendien een intrigerend contrast met de voelbare dreiging in de video installatie, en dragen op die manier bij aan het vervreemdende karakter van de video installatie.

 

Madelon van Schie (1982, Nederland) is een onafhankelijke curator. Tevens werkt zij voor de Defares Collection en de ProWinkoProArt Collection. Ze studeerde kunstgeschiedenis aan de Universiteit van Leiden, de Vrije Universiteit in Amsterdam en aan de Universidad del Salvador in Buenos Aires. Daarnaast rondde ze een onderzoeksmaster af in Latijns Amerika studies aan de Universiteit van Amsterdam. Haar interesse in kunst waarin gereflecteerd wordt op politiek geweld en dictaturen leidde haar naar Watanabe, waarna ze haar in verdere ontwikkelingen bleef volgen.

De soundscape is gemaakt door geluidskunstenaar OMFO (www.omfo.net).

[1] Andrea Wulf, ‘The Invention of Nature: Alexander von Humboldt’s New World’ (2015), p. 225. Het citaat komt oorspronkelijk uit Alexander von Humboldt’s reisverslag. Hij schreef het nadat hij zijn eerste aardbeving had meegemaakt. Dat was op 4 november 1799, in Cumaná, Venezuela.

[2] Alexander von Humboldt, Kosmos: ‘A General Survey of Physical Phenomena of the Universe, Volume 1′(1845), p. 227. (Vertaling door Roos van der Lint)