Nectar Art Projects

Verheven Partituren, Betsabeé Romero

Exhibition Cedla, Universiteit van Amsterdam January - February 2011

for English scroll down

Betsabeé Romero (Mexico Stad, 1963) laat met haar ‘verheven partituren’ zien dat elektriciteitsbedrading niet slechts een noodzakelijke visuele verstoring van het landschap hoeft te zijn. De hier getoonde snapshots, foto’s die Romero normaliter als referentiemateriaal in haar atelier gebruikt, onthullen de schoonheid van onverwachte composities en patronen die de kabels tot stand brengen. Romero spreekt van pentagramas, notenbalken. In reuzenformaat verheffen ze zich boven de stad. In sommige gevallen vormden de ‘muzieknoten’ zich spontaan, zoals de aangewaaide vegetatie ‒ die Romero ‘nomade-planten’ noemt. Andere keren zijn ze door mensenhanden bepaald. De rood-wit gekleurde sterren bijvoorbeeld worden vaak tijdens jaarlijkse feesten ter versiering opgehangen. 

Requiem para la Infancia Perdida (Puebla Mexico), 2008
Requiem para la Infancia Perdida (Puebla Mexico), 2008
Notas Migratorias (Tegucigalpa, Honduras), 2007
Notas Migratorias (Tegucigalpa, Honduras), 2007
Notas Migratorias (Tegucigalpa, Honduras), 2007
Notas Migratorias (Tegucigalpa, Honduras), 2007
Notas Migratorias (Tegucigalpa, Honduras), 2007
Notas Migratorias (Tegucigalpa, Honduras), 2007
Pendientes de un Cable (Mexico Stad, Mexico), 2010
Cacería de Estrellas (Mexico Stad, Mexico), 2010
Pentagramas Vacios (India), 2010
Pentagramas Vacios (India), 2010
Pentagramas Vacios (India), 2010

De bungelende schoenen verwijzen naar een minder vrolijk aspect van de stad. De foto’s daarvan zijn een onderdeel van het installatiekunstwerk Requiem para los niños perdidos (Requiem voor de verdwenen kinderen) uit 2008 waarmee Romero aandacht vroeg voor de problematiek rondom kinderprostitutie. In de meeste kunstwerken openbaren zich echter andere interesses. Voor haar sculpturen maakt Romero vaak gebruik van auto’s en auto-onderdelen, waarmee ze thema’s als beweging, moderniteit en migratie verkent.

 

Maar bovenal is Romero gefascineerd door sporen en patronen. Zo bestaan veel werken uit autobanden waarop ze fantasievolle patronen aanbrengt om er vervolgens sporen in het zand mee te trekken. Hiermee refereert ze tevens aan immateriële cultureel-maatschappelijke sporen veroorzaakt door migratie. Ook haar verwijzingen naar muziek kunnen in het licht van deze fascinatie worden beschouwd. Een partituur vormt immers eveneens een patroon en laat bovendien (imaginaire) geluidssporen na.

 

 Ondanks het hier getoonde nieuwe onderwerp volgen de kabelcomposities in grote lijn de oudere thema’s. Echter, in tegenstelling tot de door haarzelf gecreëerde sporen op het aardoppervlak vestigt ze met deze fotoreeks de aandacht op verassende patronen die, vol poëtische spanning, in de lucht te ontdekken zijn.

 

With her ‘exalted scores’ Betsabeé Romero (Mexico City, 1963) shows that electrical wiring does not necessarily cause a visual disturbance of the landscape. The snapshots ‒photographs that Romero normally uses as reference material in her studio‒, unveil the beauty of unexpected compositions and the patterns that are shaped by the cables. Romero speaks of pentagramas, staves. Giant in size, they exalt above the city. In certain cases, like the blown vegetation, the ‘musical notes’ are created spontaneously. Romero named them ‘nomad plants’. Sometimes they were created by human hands. The red-white colored stars for example, decorate streets during festivities.

 

The dangling shoes refer to a less joyful aspect of the city; these photographs form part of the installation Requiem para los niños perdidos (Requiem for the lost children) made in 2008, in which Romero draws attention to the problems concerning child prostitution. Most of the artworks however, reveal other interests. In her sculptures Romero usually uses cars and car parts. With these objects she explores themes like movement, modernity and migration. Moreover she is fascinated by traces and patterns. A lot of her work consists of tires on which Romero adds imaginative patterns to drag tracks with.

 

These works also refer to immaterial socio-cultural traces migration causes. Her references to music can be seen in the light of this fascination too. After all a score forms a pattern as well‒ and, in addition, it leaves (imaginary) sound traces behind. Despite the new subject that is shown here the cable compositions are to be seen as a continuation of previous themes. However, in contrast to her tracks on the earth’s surface, these series of photographs focus on surprising patterns that are, full of poetic tension, to be discovered in the air.